Υποκριτική: Αλήθεια ή ψέμα;

Θέατρο και κινηματογράφος:  Δυο τέχνες που δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς την υποκριτική.

Υποκριτική: Αλήθεια ή ψέμα;

Επιμέλεια: Αστέριος Νάτσιος, Καθηγητής Τομέα Performing Arts / Ηθοποιός - Σκηνοθέτης

Φώτα- σκηνικά- μοντάζ- μουσική- κοστούμια- σκηνοθέτες, όλα μαζί πλαισιώνουν τον/την ηθοποιό. Επομένως όλα ξεκινούν και καταλήγουν στο πρόσωπο, δηλαδή τον άνθρωπο. Αυτό καθιστά αυτήν την τέχνη ανθρωποκεντρική, μιας και φωτογραφίζει ανθρώπους να σκέφτονται, να νιώθουν και να πράττουν ανά τους αιώνες.

Δεν είναι επιστήμη όπως η ιατρική, πληροφορική ή τα μαθηματικά που ένα λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο (ακαδημαϊκά ωστόσο ανήκει στο πεδίο των ανθρωπιστικών επιστημών) κι έτσι όλοι μπορούν να έχουν μια άποψη και επιπλέον απευθύνεται σε όλους (θεατές), χωρίς διακρίσεις.

Μία πληθώρα τεχνικών που απευθύνονται σε επαγγελματίες της σκηνής, μας διδάσκουν το συναίσθημα ή την αποφυγή του, την ταύτιση με το ρόλο ή την αποστασιοποίηση, τη σωματική ή τη φωνητική έμφαση και διάφορα άλλα. Η πρώτη αλήθεια με την οποία καλείσαι να συμφιλιωθείς είναι ποια τεχνική λειτουργεί σε σένα καλύτερα ή ποια μίξη από τις παραπάνω, έτσι ώστε να δείχνεις «αληθινός».

Για να φτάσεις στην αλήθεια, χρειάζεται μελέτη και έρευνα και πολύ γρήγορα μέσα στα πρώτα βήματα της έρευνας ανακαλύπτεις περισσότερα ψέματα και λιγότερες αλήθειες!  Και πάντα το κάθε σου βήμα ίσως να αναιρεί το κεκτημένο σου. Ίσως γιατί ο άνθρωπος είναι το πιο πολυσύνθετο «μηχάνημα» στον κόσμο και καμία επιστήμη δεν μπορεί να απαντήσει με μια απόλυτη δήλωση- γνωμάτευση γενικεύοντας σε έναν κανόνα όλα τα ανθρώπινα όντα.

Αυτό είναι ένας από τους λόγους που αυτή η τέχνη έχει κάτι ρεαλιστικό- μαγικό- απλό- σύνθετο- εύκολο- δύσκολο.

Δεν υπάρχει μόνο μία απάντηση και εάν κάποιος διαφωνεί με όλα αυτά μπορεί να έχει και δίκιο. 

Το σίγουρο πάντως είναι πως οι άνθρωποι δεν μπορεί να είναι καλοί ή κακοί- χαρούμενοι ή δυστυχισμένοι- ειλικρινείς ή ψεύτες. Είναι όλα τα παραπάνω και ο καθένας μας ακροβατεί σε μια σειρά διαφόρων επιθέτων γιατί αλλιώς θα ήμασταν αντικείμενα με μία μόνο όψη- διάσταση. Πράγματι, τι βαρετό να παίζεις σε μια μη ενδιαφέρουσα αλήθεια προκειμένου να αποφύγεις ένα ενδιαφέρον ψέμα… Μου γεννιέται όμως το ερώτημα εάν μπορείς να κάνεις την αλήθεια να φαίνεται ενδιαφέρουσα; Την απάντηση τη δίνει ο καθένας από μόνος του στον εαυτό του εργαζόμενος στο χώρο αυτόν. Και αυτή είναι η βαθύτερη αλήθεια με την οποία έχει σχέση αυτή η τέχνη. 

Η υποκριτική είναι περισσότερο μια βαθύτερη ανθρώπινη αλήθεια παρά μια επιφανειακή, που θα μπορούσε κάποιος να αποκαλέσει ψέμα. Εάν όντως θέλεις να ασχοληθείς μαζί της πρέπει να είσαι έτοιμος για τη μεγάλη βουτιά και καθώς αναδύεσαι μπορεί και να ακυρώσεις όλα όσα γράφτηκαν παραπάνω.

Αλήθεια ή ψέμα;