Ένα σημείωμα για το ραδιόφωνο στα χρόνια των social media

Ένα σημείωμα για το ραδιόφωνο στα χρόνια των social media

Επιμέλεια: Μαρία Αμανατίδου, Καθηγήτρια Τομέα ΜΜΕ & Ήχου / Ραδιοφωνική Παραγωγός

Υπάρχει το FOMO. Είναι μια νέα λέξη. Μια λέξη που φτιάχτηκε για να περιγράψει το συναίσθημα του άγχους, τον φόβο του να είσαι μόνος σου στην εποχή των social media. Κι όχι δεν έχει να κάνει με κάτι βαθύτερο και έντονα προσωπικό αλλά στο βάθος έχει. Fomo είναι ο φόβος μη χάσεις όλα αυτά που συμβαίνουν. Αν όλα αυτά που συμβαίνουν είναι επιφανειακά ή άκρως ουσιαστικά, αυτό έχει να κάνει με την ουσία του δικού σου πνευματικού κόσμου ή πολύ απλά με το timeline σου. Δεν έχει να κάνει με την ηλικία ή το φύλο. Έχει να κάνει με τον τρόπο που ικανοποιούνται οι ανάγκες.

Με το ραδιόφωνο δεν έχεις FOMO. Έχεις μουσική, έχεις ενημέρωση, έχεις και όλα τα κακά των media, αλλά κυρίως έχεις μια παρέα. Όταν δουλεύεις, όταν τρέχεις στην παραλία, όταν οδηγείς μέσα στην κίνηση, όταν μαγειρεύεις. Δουλεύοντας στο ραδιόφωνο από εξαιρετικά μικρή ηλικία και έχοντας δει το μέσο να αλλάζει πολλές φορές, έχω παρατηρήσει ότι ένα πράγμα παραμένει ίδιο κι αυτό είναι η ουσία του μέσου. Η ζωντάνια και η ρουτίνα. Δεν υπάρχει πιο ζωντανό μέσο από το ραδιόφωνο, ακόμα και τώρα στην ψηφιακή εποχή. Υπάρχει μια φωνή που σε ξεσηκώνει, σε καθησυχάζει, σε ερεθίζει, σε ενθουσιάζει, σε απογοητεύει. Υπάρχει μια γλυκιά ρουτίνα που σε κρατά ασφαλή ή έστω ασφαλέστερο. 

Δεν είναι τυχαίο που τα προηγούμενα χρόνια στη χώρα μας που βίωσε και συνεχίζει να βιώνει μια βαθιά κρίση (οικονομική αλλά κυρίως πολιτισμική και ηθική), το ραδιόφωνο (το πιο φτωχό -από άποψη budget- από τα μέσα) αναδείχθηκε και πάλι ως δυνατό. Δεν γίνανε θαύματα, αλλά υπάρχουν ελπίδες για να γίνει πιο ουσιαστικό. Αν ανοίξει. Και φιλοξενήσει νέες φωνές, νέες ιστορίες, νέες παρέες, συναισθήματα και ουσία. Χωρίς «φτηνά» παράσιτα.